Diyarbakırda içilen sigara bile bi başka.
Ritmik bozgunlara uğramış kalp odacıklarında
solunum yetersizliğinden an be an ölen düşsel yan(ı)lışlarını
şaşaalı cenaze törenleriyle gömüyordu kadın
ruhunun keşmekeş ütopyasına …
erken boşalan gözyaşlarına mezar olurken gamzelerin
kaç intihar gizlenir kirpik uçlarında
dur Riccardo, sırası değil
daha sonra ölebilirsin
gitmeliydi kadın
ki gitmek için kalmıştı
usunun her köşesinde
arsız tebessümlerle bezenmiş
boylu boyunca uzanan gerçeklerin üzerini
özenle seçtiği yalanlarla örttü adam
ölüme dudak payı bırakmışken zaman
ektiği hayallerden gerçek biçemezdi
sus Riccardo, konuşmaya vakit yok
biraz daha sevişelim
uzun cümleler paslı makas darbeleriyle kesiyordu aşkın gitmelere yenik düşen ömrünü
dil altına yerleştirdi adam dudak ucuna gelen çıplak kelimeleri
susuyordu
konuşsaydı mutlak bir ölüm çınlayacaktı lal olmuş hücrelerinde
ölümü içine kustu adam
ve sustu
aşkın mağrur infazına tanıklık ediyordu gece
gece yıl(dız)ların saydıkça kanatan sivri köşelerini saklıyordu karanlığında
gece (d)okunuyordu ebruli bir ayrılığın her zerresin(d)e
tende sızı oluyordu gece,
(ç)özümlenmeyi bekleyen acı bir denklemken kadının parmak uçlarında.
dudağının kenarında kalan tirada zehir zemberek bir dille dokunuyordu kadın;
ah Riccardo yanılıyorsun
hayatın zarı çoktan patlamış
bu yüzden hiçbir yaşam bakir/e değil
ayrılık; iki ucu keskin bıçak
yırtıyordu güne doğdukça tan yerini
(k)an kaybediyordu aşk oluk oluk
adam gitme diyordu kadına
ben ölmeden ölme.
kıskanarak izlerken Tanrı aç biilaç;
yitik gölgesini atıp sırtına kadın
ayak üstü sevişmelerde ruhunu teslim etti adama
huzur içinde uyuyabilirdi artık yalnızlığa
hadi Riccardo şimdi
sen de
ölebilirsin
bir elveda cümlesinin kıyısından aşağı bıraktı adam kendini
ve bu yüzden hiçbir vedaya el süremedi
kadın gitti
adam öldü
gökten üç nokta düştü
yakışmadı hiçbir aşkın sonuna ( … )
son kez yazgının deklanşörüne basıyordu Tanrı,
gözlerde aynı hüzün, iki ayrı coğrafyada …
Oranlar:
Hangisi tutacak bakalım.
Yok olmak istemiyorken yok oldu gülmeleri, yok oldu benliği yok saydı bütün cümleleri.
‘Ne için yaşıyorsun ?’ sorusuna verilen cevapları merak etmişimdir. Çoğunlukta kendime sormuşumdur. Yaşamak saçma gelmiş bi insana bu soru sorulunca gerçekten saçma geliyor herşey. Ama en güzeli dayanak bulmak. Bir sevgili, bir iş, bir arkadaş bunların tümüne sahip olupta yaşamak tamamen saçmalık. Bunlara sahip olduktan sonra neye yaşarsın ki tamamsındır daha ne ister insan.
Doyumsuz olmak gereksiz. Bunların yoksa yaşarsın. Elde etmek için çabalarsın uğraşırsın. Daha fazlası almak ölmek değilmidir sizcede. Vicdansızlaşmak, sevgiyi kaybetmek, paranın değerini bilmemek yani insanı insan yapan değerlerden kopmak.
Kaçımız yaşıyoruz. Yaşamak dediğimiz şeyleri ortaya koyup kaç kere yakıyoruz. Yada yaşamak sandığımız şeyleri içlerimize yüklüyoruz.
Ben bıraktım. Dünyaya gelme sebebim ot gibi yaşamaksa. Hiç bi özelliği olmaya hiç bir işe yaramayan sadece kullanıcı sıfatı taşıyan ben bırakıyorum. İstifa gibi bir şey. Yeterince yaşadım işte sevgilim var, dostlarım var, ve az çok param var. Daha fazlasını istemeye ne hakkım var ki.
